Lítið bros

Fyrir stutttu stöðvaði ég bílinn við gangbraut vegna þriggja stúlkna, sennilega um það bil 8 ára, sem biðu þess að ganga yfir götuna. Þegar ég hafði stöðvað skokkuðu þær af stað, léttar á færi. Um leið og þær skokkuðu framhjá bílnum leit ein þeirra upp, brosti til mín og veifaði í þakklætisskyni.

Þetta bros og stutta kveðjan bjó til bros á andliti mínu og ég hugsaði með mér hvað mörg börn bera heimilum sínum fagurt vitni. Með mér varð til vissa um að þrátt fyrir bölsýnistal um spillta og lata æsku, upptekna af tölvuleikjum og interneti fremur en lærdómi, Guðstrú og góðum siðum. Þá endurspeglaði það tal aðeins áherslu fjölmiðla fremur en að almennt hefði orðið viðsnúningur á viðhorfum og metnaði foreldra fyrir hönd barna sinna sem og metnaði barnanna sjálfra.

Þó ekki vilji ég gera lítið úr því að hraði nútímans og tæknin sem hraðanum fylgir hafi haft neikvæð áhrif á æskuna sem og aðra, með þeim afleiðingum að gildin og trúin á almáttugan Guð hafi látið undan og að gegn slíkum áhrifum þurfi að berjast. Þá eru mörg börn eins og stúlkan sem brosti og veifaði og sendi lítinn sólargeisla inn um bílrúðuna. Með slíka framtíð þurfum við engu að kvíða. Hlúum að þeim gildum sem hafa byggt upp svo heilsteypta þjóð sem Íslendingar eru. Grunnur þeirra gilda er trúin á Jesúm Krist.

Svo mælti Drottinn: Nemið staðar við vegina og litist um og spyrjið um gömlu göturnar, hver sé hamingjuleiðin, og farið hana, svo að þér finnið sálum yðar hvíld. Jeremía 6:16

Fordómar???

Ég fór í Bónus í dag. Það væri svo sem ekki í frásögur færandi nema fyrir tvennar sakir. Annað er að ég legg leið mína ekki oft í matvöruverslanir, sé ekki um þann þátt í heimilishaldinu, hitt var að ég hitti starfsmann sem ekki var mæltur á ástkæra ylhýra.

Ég var í kælinum og gat ekki með nokkru móti fundið lifrarkæfu svo ég vatt mér að starfsmanni og sagði, "fyrirgefðu, hvar finn ég lifrarkæfu." Var svarað til baka með axlaryppingum og einhverjum orðum sem ég skildi þannig að viðkomandi talaði ekki mitt ástkæra móðurmál. Ég lyfti brúnum og snéri mér pirraður að því að leita kæfunnar. Fór þar saman þrennt, hafa verið "neyddur" í verslunarleiðangur, að finna ekki lifrarkæfuna og fá ekki umbeðna aðstoð vegna þess að maðurinn talaði ekki MITT tungumál.

Eitt augnablik létu á sér kræla fordómar sem ég hélt að ég ætti ekki til. Var reyndar fljótur að slökkva á þeim, því það er gegn sannfæringu minni að fólk gjaldi fyrir, þjóðerni, litarhátt, trú, kynferði, kynhneigð og eða hvað svo sem kann að skilja okkur mannverurnar að.

Þessi viðbrögð mín urðu mér umhugsunarefni. Gæti hugsast að umræða undanfarinna daga hafi haft þau áhrif á mig að ég pirraðist eitt augnablik? Já, tel ég að rétt svar sé, því aldrei man ég eftir að hafa pirrast yfir neinu þessu líku. Miklu frekar bara brosað og sýnt umburðarlyndi. Sem að áliti mínu eru rétt viðbrögð.

Íslendingar, við þurfum að standa vörð um menningu okkar, trú og tungumál en við megum ekki láta umræðu um þau mál stjórnast af fordómum og alhæfingum, heldur vera ábyrg í orðum og athöfnum. Salómon sagði að dauði og líf væru á tungunnar valdi. [Orðskv. 18.21] Tökum mark á því.

Þó svo misjafn sauður sé í mörgu fé þá erum við öll sköpun Guðs og í hans augum erum við jöfn, engin framar öðrum. Þjóðernishyggja hefur steypt heilum þjóðríkjum í glötun. Tölum skynsamlega, verum upplýst, stöndum vörð um það sem er heilbrigt og gott.

Páll Postuli sagði: Hér er enginn Gyðingur né grískur, þræll né frjáls maður, karl né kona. Þér eruð allir eitt í Kristi Jesú. Gal. 3:28

Rakst á þetta.....

Gáfaðar persónur tala um hugmyndir.
Minna gáfaðar persónur tala um hvað gerðist.
Illa innrættar persónur tala illa um aðra.

Njótum lífsins og verum góð hvort við annað því lífið er stutt og þess vegna ætti ekki að vera tími til að tala illa um aðra.

Dagurinn í gær er liðinn.
Morgundagurinn er óvænt ánægja.
Dagurinn í dag er gjöf.