1% sannleikans

Las skemmtilega grein á bls. 18 í Fréttablaðinu nú í morgun. Greinin fjallaði á stuttan hátt um reynslu greinarhöfundar af Írönum í höfuðborg Írans, Teheran. Í greininni bregður hún upp mynd af mannlífinu sem er manni með öllu ókunn. Í umfjöllun fréttamiðlanna er annað hvort brugðið upp mynd af vitskerta forsetanum þeirra, eða af æstum múg, hrópandi slagorð gegn Vesturlöndum. Hins vegar fullyrðir hún í greininni að æsti múgurinn sé einungis um það bil 1% þjóðarinnar og þvert á þá ímynd sem Vesturlandabúar hafa, þá séu íbúarnir umburðarlynt og afar hjálpsamt fólk. Gaman þegar sannleikanum eru gerð skil með þessum hætti.

Ég gat ekki varist því að leiða hugann að þeirri umfjöllun sem birst hefur í fjölmiðlum um Samhjálp og Hvítasunnukirkjuna. Því sem þar hefur verið haldið fram og gefið í skyn er trúlega í svipuðum hlutföllum þ.e. 1/100 er sett upp sem allur sannleikurinn. Það sem hefur vakið mestu furðu mína í þeim efnum að þeir sem reynt hafa hvað mest að slá um sig sem talsmenn jafnréttis og umburðarlyndis, þeir hinir sömu hafa farið mikinn í viðleitni sinni við að halda þessu 1% á lofti sem 100% sannleikans og hafa hvað eftir annað lagt til starfsemi Samhjálpar sem hefur aldrei dregið menn í dilka. Maður skyldi ætla að þeir sem vilja láta taka sig alvarlega hefðu meiri ást á sannleikanum en þetta.

Sjálfsmorð?

Sá brot úr þætti á Skjá 1 sem heitir dr. House.

Dr. House sagði við eiginmann konu sem hafði látist vegna sykursýki, eitthvað á þessa leið: "Konan þín framdi sjálfsmorð en í stað þess að nota byssu notaði hún súkkulaði."

Ég hugsaði með mér, hversu rétt hefur hann ekki fyrir sér. Hversu margir hafa ekki haldið áfram óheilbrigðu lífi, t.d. ofáti, en áunnin sykursýki er einmitt einn af fylgifiskum þess, og svo misst heilsuna og jafnvel lífið vegna þess að ekki var tekið á vandanum.

Það er svolítið gróft að kalla þetta sjálfsmorð en þetta er svona til umhugsunar.......... fyrir mig og þig.........

Að sættast við fortíðina

Það er ljóst að sársauki tengdur fortíðinni kemur oft í veg fyrir að við njótum lífsins, bæði í nútíð og framtíð. Birtingarmynd innri sársauka er oft sú að við erum alltaf þreytt. Það er vegna þess að við notum alla okkar tilfinningalegu orku í gremju, óánægju, samviskubit og sorg yfir fortíðinni. Að ná sátt við fortíðina reynist mörgum afar erfitt og því erfitt að gera því skil í stuttu máli.

Til að sættast við fortíðina þá þurfum við í fyrsta lagi að horfast í augu við sársaukann, viðurkenna hann, fyrst fyrir okkur sjálfum og svo fyrir einhverjum sem við treystum. Það gæti verið náinn vinur, sálfræðingur eða prestur, svo eitthvað sé nefnt. Að þegja og láta sem ekkert sé virkar ekki. Okkur mun aldrei batna nema við horfumst í augu við og sviftum hulunni af því sem veldur okkur sársauka.

Í öðru lagi þurfum við að sleppa þeim eða því sem olli okkur sársauka, því okkur getur ekki batnað á meðan við byrgjum gremju innra með okkur. Til að sleppa þurfum við að fyrirgefa. Hefnd leysir ekki tilfinningavanda eða tekur í burtu sársauka en það gerir fyrirgefningin. Við þurfum ekkert frekar en við viljum að standa frammi fyrir persónu eða einstaklingum sem hafa brotið á okkur, enda er ekki víst að viðkomandi sé enn ofanjarðar, heldur getur fyrirgefningin átt sér stað innra með okkur. Það skiptir engu máli hvort viðkomandi á skilið fyrirgefningu eða ekki, enda erum við að fyrirgefa sjálfra okkar vegna og vegna ástvina okkar. Það er ekki sanngjarnt okkar vegna eða þeirra að við séum að valda sjálfum okkur og öðrum sársauka vegna einhvers sem aðrir gerðu okkur. Við getum ekki bæði notið lífsins og haldið í gremjuna.

Í þriðja lagi þá þurfum við að stilla fókusinn uppá nýtt. Því það er óumflýjanleg staðreynd að við líkjumst þeim eða því sem við höfum fókusinn á. Þannig er beiskja og reiði oft borin á milli kynslóða. Við líkjumst þeim sem við viljum ekki líkjast vegna þess að við erum svo upptekin af því að líkjast þeim ekki. Því stillum við fókusinn á það eða þann sem við viljum líkjast. Göngum í endurnýjun hugarfarsins. Tökum fókusinn af fortíðinni og horfum fram á við. Að fara í 12 spora vinnu er t.d. góð leið til að leiða mann fram á við.

Fortíð mín er ekki framtíð mín, það var þá þetta er núna. Við erum ekki dæmd til að halda í fortíðina en við getum kosið það, drifin áfram af biturð og sársauka.

Að lokum mæli ég eindregið með því að hafa Guð með sér í þessari vinnu, því hún er sársaukafull og því þurfum við á allri þeirri uppörvun og styrk að halda sem mögulegt er að finna.

Guð gef mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því sem ég get breytt
og visku til að greina þar á milli.

Á þetta við þig?

Ég hef á seinni árum verið plagaður af alvarlegum sjúkdómi sem nýlega hefur fundist greining á, en engin lækning við, enn sem komið er. Eftirfarandi er lýsing á dæmigerðum degi þegar einkennin blossa upp:

Ég ákvað einn daginn að þvo bílinn og hélt áleiðis að bílskúrnum, en tók þá eftir að bréf höfðu borist inn um lúguna. Ég tók bréfin og ákvað að fara í gegnum póstinn áður en ég færi að þvo bílinn. Sorteraði póstinn og ákvað að henda ruslpóstinum en tók þá eftir að ruslafatan var orðin full og lagði því reikningana sem höfðu borist, frá mér á eldhúsborðið og ætlaði út með ruslið, en ákvað þá að fara og borga þessa reikninga, fyrst ég yrði við bílinn hvort eð er. Fór inn í herbergi til þess að ná í veskið og bíllyklana en sá þá ný e-mail í tölvunni og ákvað að svara þeim strax svo ég gleymdi því ekki. Ákvað að ná mér í kaffibolla fyrst. Á leið inn í eldhús tók ég
eftir því að blómið í borðstofunni var orðið heldur þurrt. Hellti nýlöguðu kaffi í bolla og ákvað að vökva blómið áður en lengra væri haldið. Náði í blómakönnuna og ætlaði að fylla hana með vatni þegar ég tók eftir því að fjarstýringin af sjónvarpinu lá á eldhúsborðinu. Ákvað að fara með hana á sinn stað í sjónvarpsherberginu fyrst, svo ég fyndi hana örugglega um kvöldið þegar ég settist fyrir framan sjónvarpið að horfa á uppáhaldsþáttinn í sjónvarpinu. Á leið í sjónvarpsholið rakst ég á handklæði sem ég ætlaði að setja í óhreinatauið sem beið fullt af þvotti. Fór þangað og setti í þvottavélina en fann þá gleraugun sem ég hafði verið að leita að fyrr um morguninn. Lagði fjarstýringuna frá mér í þvottahúsinu og fór með gleraugun inn í svefnherbergi þar sem ég ætlaði örugglega að finna þau þegar ég færi í rúmið að lesa uppáhaldsbókina mína......ef ég finn hana. Stoppaði í svefnherberginu þar sem dagurinn hófst og mundi ekki lengur hvað ég ætlaði upphaflega að fara að gera!

Í lok dags hafði ég því hvorki þvegið bílinn né borgað reikningana, ekki vökvað blómin eða þvegið þvottinn, ekki farið út með ruslið, heldur ekki svarað e-mailunum og var auk þess búinn að týna fjarstýringunni, bíllyklunum og veskinu og kaffið beið kalt á eldhúsborðinu.

Ég skildi ekkert í þessu því ég hafði verið á fullu allan daginn í ýmsum snúningum. Ég hef nú uppgötvað að þetta er alvarlegt vandamál sem ég ætla að leita mér hjálpar við. Þessi sjúkdómur kallast á fagmáli AAADD eða "Age Activated Attention Deficit Disorder", á íslensku "Aldurstengdur athyglisbrestur."