Efnahagsleg áhrif hamfara
Eignatjón í kjölfar náttúruhamfara hefur margfaldast og nemur þúsundum milljarða árlega. Þetta tjón er nær alfarið bundið við hin tæknivæddu samfélög þar sem kostnaður við að reisa einstakar byggingar getur numið milljörðum og því miður er ekki alltaf hugsað af skynsemi við hönnun og staðsetningu mannvirkja, heldur er útlitið fyrir öllu.
Um síðustu áramót birti stærsta endurtryggingafélag heims upplýsingar um tjón á árinu 1995. Þar kom fram að alls hefðu um 600 hundruð atburðir átt sér stað á árinu, sem flokkuðust undir hamfarir og hefðu aldrei verið fleiri í sögunni, frá sjónarhóli tryggingafélaga. Tjónið var áætlað tæpir 12 þúsund milljarðar króna. Þar af voru 60% heildartjónsins vegna jarðskjálftans í Kobe í Japan, um 6.500 milljarðar króna. Til samanburðar nema fjárlög íslenska ríkisins aðeins einu og hálfu % af þessari upphæð. Sama tryggingafélag telur að 18 þúsund manns hafa farist í þessum hamförum. Árlega farast þó að meðaltali um 150 þúsundir manna af völdum náttúruhamfara og orsakast þessi mismunur af því að mikill meirihluti fórnarlambanna býr í þróunarlöndunum við mikla fátækt og er hvorki talinn með né tryggður á neinn hátt
Manntjónið er þannig að mestu leyti bundið við þá sem minnst mega sín og eru því viðkvæmastir fyrir hvers kyns skakkaföllum. Afleiðingarnar eru einnig alvarlegastar fyrir þennan hóp sem yfirleitt hefur ekki aðgang að aðstoð eða fé til að koma sér á ný þaki yfir höfuðið. Konur og börn þróunarlandanna eru tíðustu fórnarlömbin.