Svo kann að virðast að náttúruhamförum hafi fjölgað mjög á síðustu áratugum og hafa ýmsir spámenn notfært sér þekkingarleysi almennings til að breiða út kenningar um yfirvofandi heimsendi. Staðreyndin er hins vegar sú að eldgosum, jarðskjálftum, snjóflóðum og öðrðum hamförum hefur lítið fjölgað. Hins vegar verður mannfallið sífellt meira eftir því sem íbúum jarðar fjölgar. þeir verða orðnir yfir 6 milljarðar um aldamót en eru taldir hafa verið um 200 milljónir við kristsburð, fyrir um 700 þúsund dögum. Fátækt hefur aukist þannig að sífellt fleiri búa við hungurmörk og hafa neyðst til að taka sér búsetu á stöðum sem áður hefðu þótt óbyggilegir. Hinir ríkari búa líka oft við hættulegar aðstæður en ástæður þeirra eru aðrar og byggja á vali. Vestmannaeyingar búa í rauninni ofan á eldfjalli.Tuttugu milljónir manna búa við San Andreas misgengið í Kaliforníu þar sem öflugir jarðskjálftar hafa hvað eftir annað valdið gríðarlegu tjóni. Í Wellington á Nýja-Sjálandi má hvenær sem er búast við öflugum jarðskjálfta eða eldgosum, líkt og í Mexíkóborg eða á Ítalíu þar sem fólk býr í hlíðum Etnu og við rætur Vesúvíusar stendur Napólí. Jafnvel í Pozzoliöskjunni standa þorp þó gosið geti hvenær sem er. Myndi einhver vilja búa í Öskju í Dyngjufjöllum? Í hverri paradís býr höggormur - Jafnvel á draumfögrum eyjum Suðurhafa er sífellt yfirvofandi hætta á eyðandi eldgosum eða ógurlegum flóðbylgjum í kjölfar jarðskjálfta sem engu eira.
En hvað veldur því að fjöldi fólks út um allan heim býr á svæðum þar sem vænta má mikilla hamfara? Víða um jörðina er búseta þétt á stöðum þar sem stórfelldar hamfarir hafa oft gengið yfir með miklu manntjóni, en það virðist ekki fæla fólk frá því að búa þar.
Ástæðurnar fyrir þessu eru fleiri en ein. Mannfjölgun er ein aðalástæðan en einnig geta þessi svæði verið eftirsóknarverð til búsetu af ýmsum ástæðum, þrátt fyrir stöðuga ógn af hamförum. Það getur verið stutt á gjöful fiskimið, jarðvegurinn frjósamur - sem er algengt á eldfjallasvæðum - háar tekjur og þægilegt loftslag geta vegið þyngra en hugsanlegar hremmingar þegar fólk velur sér búsetu. - það á til dæmis við um Kaliforníu þar sem mjög margir aðfluttir búa. En einna þyngst virðist vega, - samkvæmt rannsóknum fræðimanna - það sem kalla má tilfinningalega átthagafjötra. Manneskjan binst að jafnaði heimaslóðum sínum mjög traustum böndum. Þar eru ræturnar sem flestir vilja halda í þrátt fyrir hættuna sem því fylgir. Hér kemur líka við sögu einn hæfileiki mannsins sem er í senn undursamlegur og skelfilegur: hæfileikinn til að afneita raunveruleikanum. Í krafti afneitunar er unnt að búa við yfirvofandi háska - ef afneitunin væri ekki fyrir hendi yrði tilveran óbærileg. Jafnframt getur þessi afneitun orsakað skeytingarleysi um varnir. Menn veigra sér við að hugsa um það sem upp á getur komið og hirða þá lítt eða ekki um fyrirbyggjandi aðgerðir. Það er oft ekki fyrr en ógæfan hefur dunið yfir sem menn rumska, en þá er það oft um seinan.