Það er hins vegar þegar hættan er liðin hjá, sem áfallið kemur og menn finna fyllilega til þunga þeirra atburða sem orðið hafa. Fólk er þá í losti, ástandi sem einkennist af doða og tilfinningalegum sljóleika. Þetta ástand varir misjafnlega lengi, en reiði getur verið merki þess að það sé að líða hjá. Á þessu stigi varir reiðin ekki lengi, - næsta stig einkennist af tilfinninganæmi og mikilli samkennd með öðrum. Menn fara að hugsa um hag annarra, og taka hag heildarinnar fram yfir sinn eigin. Almenn samkennd grípur um sig og menn verða meira sammála en venjulega um hvað sé gott, hvað sé rétt og sanngjarnt. Réttlætiskennd ræður ríkjum. Upp kemur rík þörf til að tala um áfallið og í kjölfar þess hefst skeið mikillar virkni. Þá fá menn útrás fyrir uppsafnaða spennu og sýna oft mikinn dugnað í uppbyggingu á því svæði sem hamfarirnar hafa leikið grátt. En venjulega varir þetta skeið félagslegrar meðvitundar og virkni heldur ekki lengi. Fólk hefur orðið fyrir áfalli og situr uppi með mikla innibyrgða spennu og smám saman fer hún að gera æ meira vart við sig. Reiðin fer að brjótast fram og fær gjarnan útrás í gagnrýni, réttmætri sem óréttmætri. Hún getur gosið upp án sýnilegrar ástæðu og þarf ekki endilega að beinast að einhverju sem tengist hamförunum. Og þessi reiði getur setið í mönnum alla ævi og jafnvel valdið alvarlegu þunglyndi ef engin meðferð fæst.