Í fjölgyðistrúarbrögðum eru náttúruhamfarir oft skýrðar með því að gjörðir guða, eða goðkynjaðra vera, valdi náttúruhamförum án þess að það hafi í raun verið ætlun þeirra. Íbúar Tímor töldu að risi einn mikill héldi á jörðinni á öxl sér og jarðskjálftar yrðu þegar hann væri orðinn þreyttur í annarri öxlinni og skipti yfir á hina. Þessi saga minnir reyndar á risann Atlas sem hélt himni og jörð aðskildum samkvæmt grísku goðafræðinni, en hann er með öllu saklaus af jarðskjálftum. Skýring Grikkja til forna á jarðskjálftum var sú að sjávarguðinn Póseidon væri að andskotast í hafinu með þeim afleiðingum að jörðin öll hristist. Það er ekki órökrétt í ljósi þess að vatnsborðið kringum grísku eyjarnar tekur miklum breytingum þegar jarðskjálftahrinur ganga yfir.
Á Krít voru jarðskjálftar taldir eiga upptök sín
við það að óvættin Mínótár, að hálfu leyti maður
og að hálfu leyti naut, lokaður inni í miklu
völundarhúsi æðir um, stappar niður fótunum og
öskrar í ógurlegri reiði svo jörðin skelfur.
Flestir kannast við skýringu norrænu goðafræðinnar á jarðskjálftum: Ótuktin Loki er bundinn með þörmum sonar síns í helli, til refsingar fyrir misgjörðir sínar gagnvart goðunum. Skaði hefur fest eiturorm yfir hann þannig að eitrið drýpur niður. En Sygin, kona Loka, stendur hjá honum og heldur skál sem tekur við eitrinu. Öðru hverju þarf hún að tæma skálina og þá falla eiturdroparnir yfir andlit Loka. Hann kippist svo við af kvölum að jörðin öll skelfur.
Eldvirkni í Kyrrahafinu er einnig skýrð með goðsögn. Samkvæmt henni átti Pele, eldgyðja Hawaii að vera elt af systur sinni, sem vildi hana feiga, þvert yfir Kyrrahafið. Pele leitaði athvarfs í einhverju eldfjallanna og gerði það virkt svo að það byrjaði að gjósa. En þegar systir hennar finnur hana, drepur hún Pele og eldfjallið verður óvirkt og kulnar. Pele rís upp aftur og leitar skjóls á næstu eyju. Systir hennar finnur hana aftur og sagan endurtekur sig. Það er ótrúlegt hvernig þessi goðsögn svarar til eldvirkni á Hawaii.